Tuesday, November 24, 2020

Three pages from 1967.


   "My Moviminutes"is my lifetime with movies,from childhood to now on;from the touring talkies,to Amazon Release.Film watching  spread over a period of golden times is a matchless mind-blowing experience,woven with slender and beautiful threads of memories of the past and perceptions of the on-going meeting points of the present.Each one has a passion for something special in life that makes their living time,worth its salt. Mine is a quest for the grandeur of the unreal.In fact,at times what is unreal,becomes more heart warming than what is real.

  The dream world has its own delightful characteristics such as,clean story telling, capturing moods of nature and mankind through the camera concepts,composing musical masterpieces closer to one's heart,bringing into life,the varied profiles of mankind through acting and above all, admiring what is to be admired,as a matter of the mind.In this respect,I am just an admirer of the celluloid glories of time and nothing more or less than that.

  From my backfile,I have brought forth to the world view,numerous influences of cinema, especially Tamil cinema on my mind,though the view is yet to reach a significant section of movie lovers. Themes and storylines of films,film making institutions and individuals{ as actors, directors, singers and music makers}have emerged from my memory shelf,to let me masticate the minutes spent in theaters,for nearly six decades.One of my weaknesses is even to remember the names and places of theaters,where I watched some special films.

    To mention a few,I remeber to have watched'Dheiva Piravi'in Thrissur, 'Mani Magudam'in Kumbakonam,'Olivilakku'in Vridhachalam,'Sorgam'in Madurai, 'Engirundho Vandhaal'in Karaikudi,'Oru Vellaadu Vengaiyakiradhu'in Namakkal 'Thirisoolam'in Thuraiyur,'Enakkul Oruvan'in Neiveli,'Ulakam Pirandhadhu Enakkaaga'in Guruvayur, 'Citizen'in Pazhani,'Ramana'in Athur and all the other films either in Mayiladudhurai,or in my native town Tiruchirapalli,or in Chennai . 

  Besides these vagaries,{if one wants to call them so}when I casually perused my memory file,I came upon three pages from 1967, displaying three films{which would have been already discussed in this blog under other heads}that struck a similar cord,on account of their time of release and another most important personal element linked to those films.

  This year pulled out from my memory file,vitally recalls my second year of under graduation,in a prestigious college in my home town.Usually,those were years known for utmost parental control and acute scarcity of money on hand,for any student.Larger families and income restrictions,would have prevented many parents from parting with even small amounts, leave alone any lavish financial bounties to their wards at school,or college.

  With no Television or mobile phones in those days and with only a modest radio set that would bring home film songs and news bulletins, theatre visits were the only entertainment outlets open to the youths. Even for this,one had to undergo a rigorous course of exhortation from the paternal heads,before drawing a couple of rupees from them.   

   But more than authorised film watching,the thrill of skipping an afternoon session in college for the sake of watching a matinee show in a theatre,without the knowledge of parents,was considered to be a revolutionary experience. Such a dereliction from the academic routine, would definitely cause a sense of guilt and distraction from viewing the film,by the frequent pulls of one's conscience.

   Usually,any student would skip an afternoon session,only after confirming the fact that the afternoon classes were not going to be either that important,or inspiring.To me poetry,drama and criticism were important subjects and fiction or prose,was not my preferential food for thought.A Charles Dickens''Oliver Twist' or'Pickwick Papers'or an essay of Robert Lynd or G.K.Chesterton could be read any time and understood by self interpretation.

   But poetry and drama were subjects demanding emotional participation in the class. Competent and committed teachers doing their rounds,unfolding theatrical skills, certainly posed a better alternative than a film show. Thus,many of us would choose to skip only an unimportant afternoon session,for an important matinee show.

   This is how I watched the three films pulled out from my memory folder.Of the three,one was the MGR film'Kaavalkaaran'released on 7th September 1967 and the other two were Sivaji Ganesan films,both released on 1st November 1967.The two Sivaji Ganesan films were A.C.Thirulokchandar's'Iru Malarkal'and C.V. Sridhar's Ooty Varai Uravu.Can any hero release two of his films on the same date now?Such things happened mostly in the case of MGR and Sivaji Ganesan,the two endearing superstars who ruled the Tamil film industry successfully, for nearly three or four decades,besides creating furore among their most dedicated fan base.Moreover,today the number of heroes and the number of films released during a period, would make such a happening highly impossible. 

  Of the three films that overtook my afternoon sessions in college,'Kaavalkaaran'was screened in Jupiter Theaters,Trichy.I was an admirer of both MGR and Sivaji Ganesan though the latter's extraordinary acting skills created an emotional bonding in me.I love'Kaavalkaaran'because of its intricate story line as in the case of many other Sathya Movies'films.Half of the film was shot after MGR was subjected to a gun shot in real life,that considerably affected his speech delivery.As a result of this,MGR's dialogue delivery would be shuttling between the pre and post gun shot eventualities,with absolute clarity in many scenes and a little difficulty in voice mould,in others.The great hero effectively managed this impediment,during the rest of his acting career,as well as in his dynamically evolving political career.

  I enjoyed'Kaavalkaaran'frame by frame, becasue it was one of the excellent films of MGR,with delicate touches of romance between MGR and Jeyalalitha,stunts that included boxing and musical splendour reverberating from the tunes of M.S.Viswanathan.Sivakumar who had acted only in a couple of MGR films,was a sweet addition to the film with his juvenile charm,just blossoming moustache and grumbling tone. M.N.Nambiyar, S.A.Asokan and R.S.Manohar, formed a formidable force of villainy,to be thwarted by MGR in his usual style of chivalry and challenging mode of heroism.This popular MGR film,easily crossed the 100th day in the same theatre. 

   One of my very close friends who is no more today,made me skip an afternnon session and took me to the Prabhath Theatre,Trichy,to watch a matinee show of'Iru Malargal. Even after four weeks of its release,the theatre was hugely crowded and hence we had to struggle to get the ticket and run for our seats.'Iru Malargal' was a unique film of A.C.Thirulokchandar abounding in pangs of a profound romantic experience, between the Chevalier and his best female pair Padmini. Who will forget the peacock dance of Padmini for the most popular T.M.S number "Madhavi Pon Mayiaal Thogai Virithaal" for which Sivaji Ganesan lent his lip movements in perfect sync,as he ever did for any song in any movie.It was a stage competition in college and both Sivaji and Padmini,made the scene last in audience memory,as an immortal film event.

  The entangling story line involving a man caught in between his former lover and present conjugal pair,made the climax a heart throbbing event. Both Padmini and K.R.Vijaya played their roles,with consummate perception of the emotional quotient of their characters and proved to be a perfect foil for the colossal hero Sivaji Ganesan. Nagesh as Principal and little Roja Ramani as the daughter of Sivaji & K.R.Vijaya,did their roles with perfect grasp of dramatic efficacy.I would have seen the film many more times after this errant entry.Every time when I watch it,I turn nostalgic about my student days and the small circle of valued friends that I was blessed with.

  'Ootyvarai Uravu'made by C.V.Sridhar was a fabulous comedy that repeated the success of his earlier hit'Kadhalikka Neramillai'.In'Ootyvarai Uravu',Sridhar teamed up with Sivaji Ganesan, R.Muthuraman and Nagesh with the patronising support of salient character-cum comedy actors like T.S.Balaiah and V.K Ramasamy.If"Madhavi Pon mayilaal"in 'Irumalarkal'was a classical dance show''Thedinen Vandhadhu''in 'Ootivarai Uravu'was a ravishing,novel visual,with the energising dance movements of K.R.Vijaya.

  The rejuvenating song by P.Suseela in M.S.V.'s tremendous musical vibration,made many among the audience dance in the theatre.How breezy the whole narration was with romance and rapturous humour sequences!Chitralaya Gopu joining hands with Sridhar, the most enchantic romace specialist,enriched the quality of comedy on the big screen through several films and 'Ootyvarai Uravu'could be called one of the most felicitous comedies of Tamil Cinema.

  All the song swquences of the film were a marvellous audio visual treat.I skipped another afternoon session in college,to watch this comedy extravaganza at Raja Theatre,Trichy. Today the aforesaid three theatres do not exist.But my memories of them still do exist,not only because of the films I saw there,but also because of their invisble presence,as location identifiers of the rock town.

    This post notifies three afternoon aberrations.Only three instances of violation of student ethics,betraying parental expectations! No doubt, there was a nagging fear,letting my heart beat faster.The fear was due to the unfounded prospect of someone seeing me at the theatre and then informing my parents.But now in retrospect,the fear that surrounded me like the theatre crowd,looks silly and childish.

  Instead,the three'wrongful'matinee shows are getting projected as a paramount,three page singular file of 1967,elegantly rising from the memory folder of mymovieminutes blog. This post doesnot and need not imply any mood of compunction or tone of confession.Contrarily,it is a confirmation of the fact,that the three cheers of my student delinquency,resulted in a lasting celebration of'hidden hours', surmounting the gains of listening to six hours of prosaic and fictional pastime at college.   


Friday, November 13, 2020

A Praiseworthy Bravo.


   'Soorarai Potru' {Praise the Brave}is a poignant narration of a larger vision,to bring all the underprileged sections of society to have access to the flying experience both as a necessity and a fulfilment of social obligation.Sutha Kongara who made films like Drohi and Irudhi Chutru,has come out with a genuine cry for an egalitarian achievement,so as to reduce the contemptuous gap between the haves and havenots.

  Tamil cinema has been travelling on this line for quite some time,focusing on the innate longing of the underdogs,to reach the next levels in life,through competitive surival programmes,besides exposing the spikes put by the privileged wolves,to quell such longings.Movies like Kala,Irudhi Chutru,Bigil and many more,would belong to this category.Here,the aspiration of the rustic,down trodden,reaches the height of making the ground meet the skies.

     Suriya's emotive vibrations always belong to an exemplary category.The struggles that he displays at an airport to buy an air ticket to see his bed ridden father awaiting his death,reveal his tremendous anguish born of deprivation of the right to occupy an already less quoted economy seat on a flight,for which he has the cash,but not for the last minute inflated tariff.It is this crucial moment which also deprives him of seeing even the dead body of his father,despite making multi travel modes to reach his home town,that forces him to think of making flight travel economically viable to all.Thus a personal ordeal becomes an inspiration for a common agenda,to make air travel affordable to all sections of people.

    The scenes of narration are mixed,front and back,along with the lyrics of many winged minds and the musical tunes rightly mixed up to the contextual calculations in narration.G.V.Prakash Kumar's music,not spoiling the lyrical richness reflecting the robust vibes of the rural soil,deserves a special pat.Aparna Balamurali as Bakery Bommi,is a fascinating foil for Suriya,with her number of broken marriage proposals matching the number of failures of Suriya,to start an aviation company.Urvasi usually known for her comedy flair does a magnificent job,while mourning aloud,the death and funeral of her husband,which happened during the helpless absence of her son.Whatever be the political side of Karunas,he has always proved to be a compact comdedian cum character actor, since the days of Bala's Nanda.Of late,his acting style has become a bit sobre and this sobriety brings out his intrinsic acting potential.

   Be it a butterfly or a sparrow a skyward journey is always an enchanting experience.The human passion for flying is a universal reality but the hero's passion in 'Soorarai Potru'is not one for flying but to make the need and experience of flying,as a product of low cost aviation.As the lyrics of the last song imply,he brings the skies within the arms'reach of the common man through his concern and love for the havenots.His radio interview in one scene,exhibits beautiful thoughts such as the people who are used to looking up at the skies in awe and admiration,are not in a position to look downward upon the earth from the skies,through a flying experience.

  Sutha Kongara who hails from the Mani Rathnam school,makes it a point to present the cinematic events as an exposition of collective emotions,rather than making it an individual's quest for a social benefit.That is why a theme fit for documentary presentation,has crossed its exclusive barriers,to become an enhanced course of celluloid events,involving characters who share the spirit of the struggle,to achieve the common goal of making air travel accessible to one and all,both in terms of money and pleasure.Every one of us would like to fly at least once in their life time.In this particular aspect,'Soorarai Potru'shows the possibility factors,through a Silver Screen experience.Perhaps a theatre watch of the film,would have brought at least this silver screen experience in flying,to the reach of more number of people.

Wednesday, November 11, 2020

தமிழ்த்திரையின் புராணப் புதல்வன்


    தமிழ்த்திரை உலகம் பலமான படைப்புத்திறன் கொண்ட பல்வேறு இயக்குனர் களை சந்தித்திருக்கிறது.சமூகம்,காதல்,இல்லறம்,குடும்பம்,குற்றப்பிரிவு,வரலாறு, போன்ற வெவ்வேறு வாழ்வியல் நடைமுறைகள் குறித்த திரைப் படைப்பாளிகளின் கற்பனை மற்றும் படைப்பாற்றல் கண்டு,ஒரே மாதிரியான வியப்பையும்,பாராட்டு தலையும் திரைப்படம் காண்போரும் திரைப்பட ரசிகர்களும் முழுமையாக வெளிப் படுத்தியுள்ளனர்.

   மாறுபட்ட படைப்பாளிகளுக்கிடையே,தமிழ் கலாச்சாரத்தையும்,மரபுகளையும், புராணங்களையும்,ஆழ்ந்து ஆர்ப்பரிப்போடு  நேசித்து,பல்வேறு திரைப்படங்களை, எழுத்தாளராக,இயக்குனராக,தயாரிப்பாளராக, நடிகராக,நான்கு திசைகளில் நின்று தொழுது,'திரை'கடலோடிய தெவிட்டா தமிழின்,பன்முக பிரம்மாண்டமாக,நம் நினைவுகளில் என்றென்றும் கொடிகட்டிப் பறப்பவர்,ஏ.பி.நாகராஜன் ஆவார். 

   இருபத்தைந்து திரைப்படங்களை இயக்கி,அவற்றில் சில திரைப்படங்களை தானே'விஜயலக்ஷ்மி பிக்சர்ஸ்'எனும் பெயர்கொண்ட நிறுவனத்தால் தயாரித்து, இருப்பது ஏழு திரைப் படங்களுக்கு கதை எழுதி,எட்டு திரைப்படங்களில் நடித்த ஏ.பி நாகராஜனின் கலைத்துறை அர்ப்பணிப்பு,காலப்பெட்டகத்தின் கவின்மிகு 'கண்காட்சி'யாகும்.அவர் திரைக்கதை மட்டுமே எழுதிய'நல்ல இடத்து சம்பந்தம்' 'மக்களைப் பெற்ற மகராசி''நீலாவுக்கு நெறஞ்ச மனசு''அல்லி பெற்ற பிள்ளை' 'நான் பெற்ற செல்வம்''பாவை விளக்கு''தாயைப்போல பிள்ளை நூலைப்போல சேலை' போன்றவை கடந்த நூற்றாண்டின் பெருமைமிகு பொக்கிஷங்களாக விளங்கிய தமிழ் மண்ணின் பண்பாடு,மற்றும் கலாச்சார கோபுரங்களாகும். 

    ஸ்ரீ லஷ்மி பிக்செர்ஸ் 'வடிவுக்கு வளைகாப்பு'விஜயலக்ஷ்மி பிக்செர்ஸ்'நவராத் திரி'ஸ்பைடர் பிக்சர்ஸ்'குலமகள் ராதை'கஜலட்சுமி பிலிம்ஸ்,குருதட்சணை' ஜெமினியின்'விளையாட்டுப்பிள்ளை'போன்ற காதல் களிப்பு சம்பந் தப்பட்ட  நளின மான கதை வடிவங்கள் கொண்ட திரைப் படங்கள் மட்டுமல்லாது, காலம் வென்ற ஒரு இதிகாச காவியமான'தில்லானா மோகனாம்பாள்'எனும் ஒப்பற்ற திரைப்படத் தையும் இயக்கியவர் ஏ.பி நாகராஜன். இவரது படைப்பில் மிகவும் வித்தியாசமான 'கண்காட்சி',வா ராஜா வா','மேல்நாட்டு மருமகள்'போன்ற திரைப்படங்களையும், ஆன்மீகப் பயணத்தை சித்தரிக்கும் 'திருமலை தென்குமரி' எனும் படத்தையும் நம்மில் பலரும் கண்டு,மகிழ்ச்சியில் மிதந்திருப்பர். 

      ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் விட,புராணக் கதைகளில் ஏ.பி.நாகராஜன்  காட்டிய ஏகாந்தமான ஈடுபாடு,ஒரு தனி ரகமாகும்.அவர் முதன் முதலில் தன் பொற் கரத்தால் கதை வடிவமைத்துக்கொடுத்த,மிகவும் தெய்வீகமான திரைப்படம் 1958- இல் எம்.ஏ. வேணுவின் தயாரிப்பில்,கே.சோமுவின் இயக்கத்தில் உருவான, 'சம்பூரண ராமாயணம்'எனும் அமரகாவியமாகும்.  

    பின்னர் கடந்த நூற்றாண்டின் அறுபது எழுபதுகளில்,அவரது அபூர்வ இயக்கத்தில் உருவான 'திருவிளையாடல்''சரஸ்வதி சபதம்''கந்தன் கருணை''திருவருட்செல்வர்' 'திருமால் பெருமை''அகத்தியர்''திருமலை தெய்வம்''காரைக்கால் அம்மையார்' ஆகிய அனைத்துமே பக்தி மார்க்கத்தில் அனைவரையும் மெய்சிலிர்க்கச் செய்து, மெய்மறக்க வைத்த.

   இத்திரைப்படங்களின் அமோக வரவேற்புக்குக் காரணமாக அமைந்தவை,ஏ.பி நாகராஜனின் ஈடு இணையற்ற கலையுணர்வும்,அகம்நிறைந்த ஆன்மீக வளமு மாகும்.தூய தமிழில் அமைந்த வசனங்களும்,இறைமையை முழுமையாக ஆட் கொண்ட அபரிமிதமான ஆத்ம பலமும்,இவற்றோடு இடையிடையே சேர்க்கப்பட்ட பொழுதுபோக்கு அம்சங்களும்,எல்லாவற்றையும் ரசிகர்களிடையே கொண்டு சேர்க்கும் ஒலி ஒளி அமைப்புகளும்,நெஞ்சை கொள்ளையடிக்கும் பாடல்களும் ஒருங்கிணைந்து,திரையரங்கங்களில் படம்பார்ப்போரை ஒரு மாறுபட்ட உலகத் திற்கு  கொண்டு சென்றன.  

   பெரும்பாலான இப்புராணத் திரைப்படங்களுக்கு ஜீவநாடியாகி,பூரண கும்பமாக விளங்கியது,நடிகர் திலகத்தின் நிகரில்லா நடிப்பாகும்.சிவனாக,நாரதனாக, கலைவாணியின் திருவருள் பெற்ற வித்யாபதியாக,வீரபாகுவாக,அப்பராக, அனைத்து புராண மற்றும் இதிகாச நாயகர்களை நம் கண்முன்னே கொண்டுவந்து நிறுத்தி புராண மகிமையினை உணர்ச் செய்தார் கலைத்தாயின் தவப்புதல்வன் செவாலியர் சிவாஜி கணேசன்.

   அப்பர்,சேக்கிழார்,திருத்தொண்ட நாயனார்,சுந்தரர்,போன்ற அனைத்து வேடங்களில்'திருவருட்ச்செல்வர்'எனும் ஒரே படத்தின் மூலம்,புராண கம்பீரத்தின் உச்சத்தை உணரச் செய்தார் நடிகர் திலகம். இதேபோன்று 'திருமால் பெருமை' எனும் ஒற்றை திரைப்படத்தின் மூலம்,பெரியாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார்,மற்றும் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்,ஆகிய பனிரெண்டு வைணவத் தூண்களில் மூவரை, நம் கண்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள்,சிவாஜி கணேசனும்,அவரை  இயக்கிய ஏ.பி.நாகராஜனும்.

   ஏ.பி.நாகராஜனின் தனிச் சிறப்பே புராண காதாபாத்திரங்களுக்கு பொருத்தமான நடிகர்கள் யார் என்பதை உணர்ந்து,அவரவர் திறமைக் கேற்ப குந்த கதாபாத்திரங் களை அவர்களுக்கு அளித்ததேயாகும். நடிப்பின் இமயமான சிவாஜி எல்லா கதா பாத்திரங்களுக்கும் பொருத்தமானவர் என்றாலும்,அகத்தியர் வேடத்திற்கு சீர்காழி கோவிந்தராஜனை தேர்ந்தெடுத்ததும்,முருகன்/திருமால் வேடத்திற்கு சிவகுமார் பொருத்தமானவர் என்று உணரவைத்ததும்,அவ்வையார் வேடத்திற்கு கே.பி.சுந்தராம்பாளைத் தவிர வேறு ஒருவர் இல்லை என்பதை இரு படங்கள் மூலம் உறுதி செய்ததும்,ஏ.பி.நாகராஜனின் தனிச் சிறப்பே.   

   இதேபோல'காரைக்கால் அம்மையார்'திரைப்படம் இயக்கத் தொடங்குகையில் அவ்வேடத்திற்கு கே.பி.சுந்தராம்பாளைத் தவிர வேறு ஒருவரை அவர் நினைத்துக் கூட பார்த்திருக்கமாட்டார்.பொதுவாகவே அந்த காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த நடிகர்கள் அனைவருமே,தூய தமிழ் பேசி, உணர்ச்சி ததும்ப நடிக்கும் திறன் கொண்டோராகத் தான் இருந்தனர். இப்படித்தான் தட்சன் வேடத்திற்கு ஓ.ஏ.கே.தேவரும்,பாணபத்திரர் வேடத்திற்கு டி ஆர் மகாலிங்கமும்,ஹேமநாத பாகவதர் கதாபாத்திரத்திற்கு டி.எஸ். பாலையாவும்,பொருந்தினர்.ஏ.பி.நாகராஜன் ஒரு சிறந்த இயக்குனர் மட்டுமல்லாது ஒரு அற்புதமான நடிகர் என்பதை 'திருவிளை யாடல்'திரைப்படத்தில் நக்கீரனாகி, நெற்றிக்கண் கொண்டு சுட்டெரித்த ஈஸ்வரனின் வெப்பத்திற்கு எதிராக,தனது கொழுந்து விட்டெரியும் வசனங்களினால் வெகுண்டெழுந்து,பின்னர் சிவனடி பணிந்தார். 

     நடிப்பைப்பொறுத்தவரை'திருவிளையாடல்'திரைப்படத்தில் நக்கீரன் வேடத்தில் தோன்றி,சிவாஜி கணேசனின் தமிழ் வசன உச்சரிப்பின் தெளிவு,அழுத்தம், சொற்களும் உணர்வும் சங்கமிக்கும்,புள்ளிகளை தொடும் அசாதாரண குரலமைப்பு, ஆகிய அனைத்தையும் நடிகர் திலகத்தின் பாணியிலேயே அவருடன் பக்குவமாய் போராடி, வெளிப்படுத்திய  காட்சி, நாகராஜனின் நடிப்புத்திறனுக்கு,ஒரு அற்புத சான்றிதழாய் விளங்கியது. அனல் கக்கும் வசனங்களை,தீப்பிழம்புகளாய் இந்த இருவரும் வெளிப்படுத்த,இறுதியில் சொற்களின் சூட்டோடு,நெற்றிக்கண் எரிக்கும் சூடும் கலந்திட,வெப்பம் தாளாது பொற்றாமரைக் குளத்தில் விழுந்தெழும் நக்கீர னாக நாகராஜன் அன்றும்,இன்றும்,என்றும்  நம் அனைவரின் மனம் நிறைந்தவரா வார். 

    ஏ.பி.நாகராஜனின் பாரம்பர்ய மற்றும் புராண திரைப்படங்களுக்கு பக்க பலமாக அமைந்தவற்றில் திரையிசையும் மிக முக்கிய பங்கு வகித்து,அத்திரைப்படங் களின் வெற்றி இலக்கினை நிர்ணயம் செய்தது. இந்த வகையில் திரையிசைத் திலகம் கே.வி.மகாதேவனும்,குன்னக்குடி வைத்தியநாதனும் ஏ.பி.நாகராஜனின் திரைப்படங்களுக்கு,கர்நாடக இசையூட்டம் அளித்தனர். 

     டி.எம்.சௌந்தராஜன்,சீர்காழி கோவிந்தராஜன்,டி.ஆர்.மகாலிங்கம் கே.பி.சுந்த ராம்பாள்,டாக்ர் பாலமுரளி கிருஷ்ணா,P.B ஸ்ரீனிவாஸ், பி.சுசீலா,எஸ்.ஜானகி, எஸ்.வரலட்சுமி போன்ற குரல்வளம் நிரம்பப்பெற்ற இசை மேதைகள்,தங்கள் தெவிட்டா பாடல்கள் மூலம் ஏ.பி.நாகராஜன் திரைப்படங்களுக்கு சிறப்பு  வரவேற்பை  ஏற்படுத்தினர்.

   மொத்தத்தில் திவ்யமான திரைக்கதைகளால்,வசனத்தால்,நடிகர்களின் பங்களிப் பால், இசை ஆழத்தின் மேன்மையால்,ஏ.பி.நாகராஜனின் பெருமைமிகு திரைப் படங்கள்,அவரை தமிழ் மரபு மற்றும் புராண வடிவங்களின் உன்னதமான முகப் பாக்கி,தமிழ்த்திரை இயக்கத்தின் புராணப் புதல்வனாக்கின என்பதே,தமிழ்த்  திரைப்பட வரலாறு போற்றும் உண்மையாகும்.

ப.சந்திரசேகரன் . 


Sunday, November 1, 2020

Tamil Cinema's two Similar Profiles of Villainy

    Generally speaking,each actor is defined by their individual mettle and profile.In the case of heroes,differences permeate more than similarities.But when it comes to villain and supporting actors,one can trace a bunch of similarities in looks,mannerisms,voice modulation and even in acting style.
    For instance late director and actor Manivannan was seen as a combination of M. R.Radha and S.V.Rengarao in his delivery of characters. He rightly combined the speed of Rengarao in dialogue delivery,with an ever taunting mood,that remained as the sole asset of M.R.Radha. Senthamarai and Sangilimurugan seemed to reflect a similar kind of deliberations when it came to villainy,though Sangilimurugan did more character roles than Senthamarai.In this regard there were two solid actors of the last millennium who carried a host of similarities in their looks and tone delivery.They were E.R.Sahadevan and S.V.Ramados.Of the two, E.R.Sahadevan was older than Ramadas by a decade.
   Both Sahadevan and Ramadas had a facial grandeur to suit royal,mythological and social characters.Both were made of sterner stuff with an incredible substance for crude villainy of the ruffian kind.The only difference was,while Sahadevan was a robust rustic,bound to the rural soil,Ramadas could also fix himself in stylistically urbanized characters such as an aristocratic estate owner with a wolfish interior,which he finely displayed in Uyarndha Manidhan.
   In that colossal AVM movie,Ramadas was seen as the most unsympathetic father of Sivaji Ganesan,never willing to compromise his status of wealth for the sake of his son's love towards the daughter of an estate worker.Similarly, in the Chevalier's classic film'Pudhiya Paravai'Ramadas performed the role of an elegant pilot.Whereas E.R,Sahadevan was quite comfortable in performing roles such as a village chieftain or a Zamindaar,a rotten robber,a brutal burglar and a detestable womanizer.
    The first film of E.R.Sahadevan that I saw was Modern Theatre's famous film Aayiram Thalaivaangiya Aboorva Sinthamani.In that film he appeared as Purantharan,the maternal uncle of Chintamani.His other entry with Modern Theatres was the film Petra Maganai Vitra Annai.Unlike Ramadas who had acted in about thirty films with Sivaji Ganesan,Sahadevan had joined in several popular films of MGR like Koondukkili{the only film starring MGR and Sivaji Ganesan together} Malaikallan,Pudhumai Pithan,Gulebagavali,Thaaikupin Thaaram and Thai Makalukku Kattiya Thaali.E.R.Sahadhevan who played the role of a burglar called Kaathavarayan in Malaikallan, has also acted in a royal role in Sivaji Ganesan's mythological fiction film Kaathavarayan.He played as the main villain against MGR in Gulebagavali.
  Though Sahadevan had acted in several films of MGR,his remarkable roles were in Sivaji Ganesan's famous films Navarathiri,Thiruvilaiyaadal{as the Pandiya King getting thwarted by the challenge thrown by the haughty Hemanadha Bhagavadhar}and Thillaanaa Mohanaambal {as street singer Manorama's man Nagappan, obsessed with dancer Mohanaambaal,played by Padmini}.Some of the films that Sahadevan had acted with Gemini Ganesan were, Maayaa  Bazaar,Gunasundari,and Aadhi Parasakthi.
     S.V.Ramadas made his royal entry as King Parthiban alongside Gemini Ganesan,in Devi films' 'Konjum Salangai'produced and directed by M.V.Raman.It was a film based on a historical fiction and ran successfully on account of its powerful narration and felicitous music.His next film was also with Gemini Ganesan and it was'Ezhai Pangalan'produced by music composer K.V.Mahadevan and directed by K.Shankar. He then appeared as Zamindar Jambulingam in Modern Theatres' Konjum Kumari'.
     His popular films with MGR were Arasa Kattalai,Kaanchi Thalaivan,Padagotti,Aayirathil Oruvan,Parakkum Paavai,Kudiyirundha Koil,Nam Naadu,Nalla Neram,Naalai Namadhe, Idhayakkani,Rickshakaaran and Ninaithadhai Mudippavan.But a majority of his films were those of Sivaji Ganesan and to mention a few in this regard were,Arivaali,Karnan,Pudhiya Paravai, Vietnaam Veedu,Thirudan,Thangai,Thangaikkaaga,Iru Dhruvam,Uyarndha Manidhan, Bharatha Vilas,Vilaiyaattu Pillai,Deepam,Annan Oru Koil,Raman Ethanai Ramanadi,Rajapart Rengadurai, Vasantha Maaligai,Engal Thanga Raasaa,Thirisoolam,Avan Oru Sarithiram and En Aasai Raasaave.
    Unlike E.R.Sahadevan,S.V.Ramadas had the chance to act with various other heroes like Jai Shankar {Nee,Yaar Nee,Vairam}Ravichandran{Adhe Kangal}Rajinikanth{Mangudi Minor and Adutha Vaarisu}Kamalahasan{Unarchikal}Paarthiban{Abimanyu}Sarathkumar {Moovendar}  and Arjun {Mudalvan}.Interestingly both Sahadevan and Ramadas have played the role of the mythical Indiran,the former in Rambaiyin Kaadhal and the latter in Karnan.Besides both have appeared in the film Kandan Karunai as the assistants of Soorabadman.The other mythological roles of the two actors were that of Dushaasanan in Maayaa Bazaar and Lord Shiva in Gunasundari that Sahadevan played and the role of Birugu Muni,that Ramadas played in Agathiyar.
   Some of the other well known films of E.R.Sahadevan were,Neelamalai Thirudan, Sengottai Singam,Nadu Iravil and Chenchulatchumi.Similarly the two films of S.V.Ramadas with Gemini Ganesan were Ramu and Punnagai .Of these two films,in Punnagai,he played the repulsive role of  a rich man spoiling the life of a helpless woman {Jeyanthi},in an inebriate mood.
   Both E.R.Sahadevan and S.V.Ramadas created new milestones in Tamil film history by making indelible impressions in the minds of the audience,by their striking second level villain roles and supporting character roles.Their voice pattern could cause dramatic impacts through strategic calculation of intonation, in addition to clarity and thrust in the delivery of dialogues.There was an effective and emphatic vibration in their voices,that could spin and yarn a kind of magic,through a seamless mixing of body language and verbal wield.
   While the voice of Sahadevan could be heard as a volatile move of the tongue,making miracles,the little more vibrating masculine voice force of Ramadas could rule the screen to the roost and conquer the mood of the audience,with a governing roughness,never leaving a jarring note.Some of the most memorable films of Ramadas are Karnan,Uyarndha Manidhan, Aayirathil Oruvan, Punnagai,Adhe Kangal and Pudhiya Paravai. E.R.Sahadevan will be remembered for films like Thaaikupin Thaaram,Thiruvlaiyaadal and Thillaanaa Mohanaambaal.
    E.R.Sahadevan was the favourite of Devar films and Vijayalatchumi pictures.S.V.Ramadas had many film makers to patronize him as a specially suitable actor for performing negative roles, mostly as a gangster member and rarely as prime villain.His character roles also belonged to the secondary level and were not in the line of actors like S.V.Subbaiah,S.V.Renga Rao and T.S.Balaiah.
    Nevertheless,both these actors lived through their roles,by their well made facial parameters, perfectly fitting the thespian mode,both on stage and on screen and by categorically delivering their roles through their gripping voice modulation, filled with valour and venom. Their assertive similarity ever exists as a dramatic formula,driving them both on similar tracks,with similar demeanor and demonstration.In a way,one could say that they both performed roles with a similar quest for goals travelling on a lasting track ,perfectly laid by illustrious stage and screen actors like R.S.Manohar and the TKS Brothers.